Bazen, insanlar arasındaki ilişkiler gerçekten dehşet veriyor insana.

Gerçek sadece deneyimde vardır, hem de sadece herkesin kendi deneyiminde ve o zaman bile, bir başkasına nakledildiği an öyküye dönüşür.

Oturduğunda, öbür insanın hatalarını öğrenir, ama söylemezsin.
Yolda büyülü ırmakların suyundan içersin.

Bilmem, şu 'ben' denen garip şey hakkında durup düşündün mü hiç?

Dikkatini kendi 'ben'in üzerinde yoğunlaştırırsan o bildik görüntünün yavaş yavaş senden uzaklaştığını, kendi içinde bölünüp çoğaldığını, seni şaşırtan yüzler takındığını fark edersin. Bu nedenledir ki 'ben'imin gerçek yüzünü yakalamaya çalışacak olursam, engelleyemediğim bir korkuya kapılırım. Sayısız yüzümden hangisinin gerçek 'ben'imi en iyi ifade ettiğini bilemem ve dikkatim yoğunlaştıkça değişim daha da belirginleşir. Sonuç olarak, geride sadece şaşkınlık, hayret kalır...

Her güçlüden daha da güçlüsü vardır, bu sadece doğada değil insanlar arasında da böyle.

Neden erkeklerin yapmasına izin verilen pek çok şey kadınlara yasaktır? İnsan doğası bir değil mi?

insanlar kuşaktan kuşağa birşeyleri kaybediyorlar, çaresiz bir biçimde...

Sen de biliyorsun, yalnızlığımı unutmak için kendimle konuşmaktan başka bir şey yapamıyorum.

İnsan, kendi sorunlarını yaratan karmaşık bir varlıktır.

Dil, cümlelerin içinde gidip geldiği bir hamur topağı gibi. Cümlelerden vazgeçtiğin an, bir daha içinden çıkıp kurtulamayacağın bir balçık çukuruna düşmüş gibi olursun.

Sıkıntılarında, dertlerinde yalnızdır insan. Bir kez içine yuvarlandın mı, tek başına kurtulman gerekir, bu önemsiz ayrıntılarla uğraşacak bir kurtarıcı yoktur.

Kalbinin derinliklerindeki küçük ışık gitgide daha sönük ve kozanın ucunda kaostan başka bir şey yok.


Gao Xingjian
Ruh Dağı'ndan...

ADEM TURAN

KELEBEK MENTEŞENİN DÜŞLERİ

Ben bir kelebek menteşeyim. Yıllardır burada, bu dolabın içinde kolumdan kanadımdan çarmıha gerilmiş bir halde yaşıyorum. Ne gelen var ne giden, ne de arayıp soran beni… Hiç kimse yok! Yok bir Allah’ın kulu, çalsın kapımı da ne yapar ne ederim diye sorsun soruştursun hâlimi; yok beyim, yok, yok, yok!...

Sesim soluğum çıkmadan yaşıyorum işte, yaşamak denirse şayet buna. Paslandı her yanım, terk edildim bu genç yaşımda bütün dostlarım ve sevdiklerim tarafından. Bir çıkmaz sokakta, bir tüneldeymişim gibi yaşıyorum günleri. Hangi yılın, hangi mevsiminde; hangi ayın, hangi günündeyim bunu bile bilmiyorum artık. Yani, anlayacağınız odur ki, yalnızım; hem de çok! Bu yüzden türküler mırıldanıyorum ikide bir yalnızlığımı dağıtabilmek için: “Bayram gelmiş neyime/ Aman aman garib ben/ Kan damlar yüreğime/ Aman aman garib ben.” İşte en çok bu türküyü söylüyorum ve her defasında koyverip kendimi hüngür hüngür ağlıyorum. Nasıl da hüzünlere boğuyor beni bu türkü, bilemezsiniz! Sanki türküdeki kanlar gelip damla damla içimde bir yerlere akıyor da akıyor; durdurabilene aşk olsun! Zaten durmasını da istemiyorum ben. Aksın, durmadan aksın şu benim kelebek kanım… Aksın da boğulup gideyim kendi kanımda… Boğulup gideyim beyim, boğulup gideyim…

Kısacası, yıkılıp gitmiyorsam, hâlâ ayakta ve hayattaysam, bunu hayâllerime borçluyum inanın! Hayâl etmek, düş kurmak ne müthiş bir şeymiş… Ki, ben bunu bütün menteşe dostlarıma hararetle tavsiye ediyorum. Özgürlük için, özgürlük adına yıpratıp durmasınlar kendilerini. Eğer özgürlük diye bir kavram varsa, bilsinler ki biz o kavramı (ben buna nimet diyorum!) öldüğümüz zaman ancak görüp tanıyabileceğiz, haberleri olsun! Daha önce, kesinlikle böyle bir şeyin olabileceğine yeşillenmesinler, ihtimâl bile vermesinler…

Sözü düş kurmaya, hayâl etmeye getirdik mademki, durun size kendi hayâllerimden bahsedeyim bir nebzecik: Yukarıda da söylediğim gibi, ben bir kelebek menteşeyim. Her ne kadar zaman kavramını yitirmiş olsam da şuurumu yitirmiş değilim; asla! Bulunduğum yerden kımıldayamadığım ve bu şekilde yaşamaya mahkûm edildiğim için, çareyi hayâl kurmakta buldum. Eh, ne yapsaydım yani, beni acımasızca buraya çivileyenlere tutup bir de “Durun yahu, işte bunlar da hayâllerim, alın onları da çivileyin!” mi deseydim? Olur muymuş  öyle şey, hiç yakışık alır mıymış, benim gibi özgürlüğüne son derece düşkün bir kelebeğe! Neyse geçelim bunları…

Ben ne vakit bunalsam, hemen gözlerimi kapatıp bir ilkbahar uydururum kendime; ‘uydururum’ dediysem, lafın gelişi canım. Yoksa, bir başkadır benim baharlarım. Bu konuda tek bir söz söyletmem kimseye; bu böyle biline!...

Nasıl da muhteşemdir o anki uçuşlarım, görseniz bir güzel kıskanırsınız beni. Nerede mi? Adıma yakışsın diye Menteşe Bölgesi’nde hayâl ederim bütün uçuşlarımı. Ardımdaki dağların en yüksek yerinden koyveririm kendimi Akdeniz’e doğru; uç babam uç… Her taraf yemyeşildir, bir kelebeği çıldırtacak denli çok ve çeşitli tonlardadır yeşil. Gökyüzü de alabildiğine mavidir. Dilimdeyse çok sevdiğim bir ezgi; “Biliyorum bir yerlerden gelecek bahar/ Yeşillere bürünecek rahmet inince/ Sunacak tüm çocuklara papatyaları kırlar/ Kelebekler konacaklar kardelenlere…”

Tabii ki zaman da önemli bir yer teşkil ediyor kurduğum hayâllerin içinde. Zamandan kastım, devir. Yani ben, kendimden geçmiş bir vaziyette süzülürken rengârenk çiçeklerin üzerinde, bugünü değil de bin üç yüzlü yılları hayâl ederim hep. Hani şu, Menteşe Beyliği’nin hüküm sürdüğü, Bizans ve Haçlı küffârını dize getirdiği yılları diyorum; hilenin, kirliliğin, vahşetin ve nâmertliğin olmadığı yılları… Bütün bunları nereden mi biliyorum bu menteşe hâlimle? Bunun cevabı çok basit beyim. Çünkü, yaşamaya mahkûm edildiğim evin sahipleri, karı-koca ikisi de öğretmen ve en büyük çocukları da lise ikinci sınıf talebesi. İşte onların zaman zaman yaptıkları konuşma ve tartışmalardan öğrendim bütün bunları. Selçuklu, Osmanlı gibi devletlerin varlığından da hep onlar sayesinde haberdârım. Adam çok okuyor beyim, aynı zamanda yazıyor da… İki çocukları daha var Allah bağışlasın. Ama âilede beni en çok anlayan evin küçüğü; dört yaşlarında ve tam bir şirine. Hayâllerimin en derûnî olduğu anlarda gelip, çıtır çıtır ne sohbetler ediyor benimle, ne muhabbetler! Ardından da, bildiği bütün  kelebekli şarkıları söyleyip uykuya gidiyor. Yok, onu gerçekten çok seviyorum beyim, çok! Çünkü ben kendimi bir kelebek gibi hissediyorsam bugün, bunu, o şirine kelebeğe   borçluyum biraz da…

Aslında, bütün çocuklar birer kelebektir. Yeryüzünün renk renk çiçekleridir onlar. Ama, yazık oluyor o çiçek ve kelebeklere. Bana kıydıkları gibi, onlara da kıyıyorlar, yazık ediyorlar. Her türlü vahşetin ve kirliliğin ilk kurbanları onlar oluyor hep. Neye uğradıklarını anlayamadan henüz, göğe yükseliyorlar acı ve kan içinde, meleklerle birlikte. Ve ben diyorum ki bu menteşe hâlimle, o kelebeklerin en fazla acı çekenleri Afrikalı olanlarıdır. Onlar ki zencilerin en sahicisi, kelebeklerin de en güzelidirler. İşte bir müddettir, gözlerimi kapatıp kendi kendime, “sen bir zenci kelebeksin!”, “sen bir zenci kelebeksin!” diye telkinlerde bulunmam, bundan olsa gerektir; Afrika’nın sevgili zenci kelebekleri yüzünden… Ve kuruyup gidiyor açlıktan ve susuzluktan o güzelim çiçekler, daha ne olduğunu anlayamadan hayatın…

Hani bir fotoğraf vardır 1994’de Sudan’da çekilmiş sanıyorum. Bizim evin liseli delikanlısı bir yerlerden bulup getirmiş ve evin en göz önündeki duvarına asmıştı da evdeki herkes uzunca bir süre öylece çakılıp kalmışlardı utanarak kendilerinden, fotoğrafın insanın kanını donduran görüntüsü karşısında! Kevin Carter adında Batılı birine âitti fotoğraf. Adam tam bir Batılı kafayla, Pulitzer Ödülü’nü kazanma aşkıyla basıyor deklanşöre. Oysa, resmettiği fotoğrafın karesinde, bir kilometre ötedeki Birleşmiş Milletler yemek kampına sürünerek gitmeye çabalayan ve fakat halsizlikten bunu bir türlü başaramayan bir çocukçağız (bana göre o bir kelebektir!), çocuğun hemen arkasında ise bir akbaba… Gerisini siz düşünün artık!...

Evet, bay Kevin Carter fotoğrafı çeker çekmez ayrılır oradan. Çocuğunsa ne olduğu bilinmiyor. Ama üç ay sonra Kevin Carter’ın depresyona girip intihar ettiği geçiyordu ajanslardan… İşte ben söz konusu o fotoğrafı ne vakit hatırlasam, dayanamayıp için için ağlarım hep. Ağlarım ama, sağolsun bizim ev sahibi, bir türlü anlayamıyor bunu ve tutup bir miktar makine yağı dökerek hemen sesimi kesiveriyor. Ne acımasızlık, ne insafsızlık ama değil mi beyim?! Olabilir mi hiç böyle bir şey? Benim doyasıya ağlamama bile tahammülleri yok bunların; yok, yok, yok!...

Yine de bütün bunlardan sonra, tek tesellim, bulunduğum dolapla kapağının izdivacının tarafımdan sağlanmış olmasıdır.

Daha başka ne olsun ki beyim, daha başka ne olsun ki!…

Tam ismi, Cizreli Ebul-iz (Ebû’l İz İbni İsmail İbni Rezzaz El Cezerî ) ya da Avrupa’nın bildiği ismiyle El-Cezeri / al-Jazari ( Ibn Ismail ibn al-Razzaz al-Jazari Arapça: أَبُو اَلْعِزِ بْنُ إسْماعِيلِ بْنُ الرِّزاز) olan bu mucit bundan 800 küsur yıl önce (1136-1206) yılları arasında yaşadı. Selçuk Türkleri zamanından bahsediyoruz. Bu inanılmaz öykünün tek kanıtı yüzyıllara dayanmış ve müthiş icatların resimleriyle dolu orijinal kitabın el yazması kopyaları.

Her zamanki gibi biz kendi bilim adamımızı tanımazken yurtdışında bilimsel kürsülerde ve tüm bilgisayar / sibernetik kitaplarında su mekaniği referanslarda yer alıyor. Tarih bize neler söylüyor? Artukoğulları Güneydoğu Anadoluyu fethederler. Şimdiki Cizre’de buluşlar yapan Abdülaziz İsmail bin Razzaz başkent Diyarbakır’a çağrılır. Yirmibeş yıl boyunca üretir ve üretir. Hükümdarların büyük takdirini toplar ve hükümdar (Eb’ül Feth Mahmut İbn-i Mahmet İbn-i Karaaslan) tarafından bu kitabı yazmakla görevlendirilir.

Verimli hayatının büyük başarılarına karşın son derece alçakgönüllü bir üslubu olan Eb-ül-iz 1183 yılında başlayıp 25 yıl süren icatlar kataloğunu o zamanlar resmi dil olan Arapça ile yazar. Bu kitabın üç nüshası kütüphanelerimizde 800 yıl durur ama bir kişi çıkıp uygulayıp teknoloji çağına hem bizim hem dünyanın belki 500 yıl önce girmesini sağlayamaz. Geçte olsa Avrupalılar tarafından yinede bizden önce keşfedilir. Otomatik Makineler tarihinde “Çağın Doruğuna Erişmiş Büyük Mühendis İbni Razzaz Cesari adıyla saygıyla anılır.

Neden buluşları bu kadar önemlidir? İlk olarak mekanizmalar zamanının çok ötesindedirler. Enerji kaynağı , yönetim mekanizması ve feedback (geribesleme) sistemlerinin tümünün su, buhar gücü ve havanın itiş gücü ile yapılmış olması mucize gibidir. Üstelik tüm buluşlar insanımsı , estetik değerlere sahiptir. Ayrıca buluşları hayal ürünü değildir. Alman Profesörü Widemann tarafından tekrar üretilip çalıştırılmışlardır. (Erlangen Üniversitesi) Çağın Harika Bilgini ( Bedi-ül Zaman Abdulaziz İbn-i al-Razzaz al Cesari. evet bu eski isimler gerçekten çook uzun) lakaplı Eb-ül-iz ‘in kitabının kendisi kayıptır ama kopyaları, Topkapı Sarayı Üçüncü Ahmet Kütüphanesi (iki elyazması) ile Ayasofya Kütüphanesinde bulunur. (66 sayfası neyin değerli olduğunu anlayanlar tarafından çalınmış olarak)

Daha sonra Kültür Bakanlığı bu kopyadan “Olağanüstü Mekanik Araçların Bilgisi Hakkında Kitap” adında 3000 adet tıpkıbasım kitap basmıştır. (ISBN 975-17-0698-X Kültür Bakanlığı - 1990). Kitabın Türkçe çevirisi ise Sevim Tekeli tarafından hazırlanarak Türk Tarih Kurumu Yayınları başlığında 9751614473 numara ile basıldı.

 ,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,

Kaynak: Yazı ve Resim aşağıdaki adresten alınmıştır; 

http://www.ebuliz.com

http://www.ebuliz.com/ebuliz22.swf    adresinde bahsedilen kitabın orjinali görülebilir.

,

.

ADI AŞK ŞİİR KİTABIMIN KAPAĞI...ROMANIMIN KAPAĞIDA HAFTAYA ÇIKACAK..........DESTEKLERİNİZİ BEKLİYORUM

KİTAPLARIM KASIM BİRDE PİYASADA.................SEVGİLERİMLE

Yaşayabilme İhtimali

soğuk ve şehirlerarası
otobüslerde vazgeçtim
çocuk olmaktan
ve beslenme çantamda
otlu peynir kokusuydu babam...

Ben seninle bir gün Veyselkarani`de haşlama yeme ihtimalini sevdim.

İlkokulun silgi kokan, tebeşir lekeli yıllarında
(ankara`da karbonmonoksit sonbaharlar yaşanırdı o zaman)
özlemeye başladım herkesi...
Ve bu hasret öyle uzun sürdü ki,
adam gibi hasretleri özlemeye başladım sonra...

Bizim Kemalettin Tuğcu`larımız vardı...
Bir de camların buğusuna yazı yazma imkanı...
Yumurta kokan arkadaşlarla paylaşılan
kahverengi sıralarda, solculuk oynamaya başladık...
Ben doktor oluyordum sen hemşire, geri kalanlar kontrgerilla...
Kırmızı boyalarla umut ikliminde harfler yazılıyordu, pütürlü duvarlara
ve Türk Dil Kurumu`na inat bir Türkçeyle...
Ağbilerimizden öğrendik, Ş harfinden orak çekiç figürleri türetmeyi...

Ankara`ya usul usul karbonmonoksit yağıyordu.
Ve kapalı mekanlarda sevişmeyi öneriyordu haber bültenleri
Oysa Ankara`da hiç sevişmedim ben.
Disiplin kurulunda tartışılan aşkım olmadı benim...
(Sınıfça gidilen pikniklerde kıçımıza batan platonik dikenleri saymazsak...)
Ankara`ya usul usul kurşun yağıyordu...
Ve belli bir saatten sonra sokağa çıkmamayı öneriyordu haber bültenleri...
Oysa hiç kurşun yaram olmadı benim...
Ve hiçbir mahkeme tutanağına geçmedi adım...
çatışmaların ortasında sevimli bir çocuk yüzüydüm sadece...

sana şiirler biriktiriyordum fen bilgisi defterimde
ama sen yoktun...
Ben, senin beni sevebilme ihtimalini seviyordum, suni tenefüs saatlerinde...
Okul servisi seni hep zamansız, amansızca bir lojman griliğine götürüyordu...
Ben, senin benimle Tunalı Hilmi Caddesi'ne gelebilme ihtimalini seviyordum...

Ben, senin beni sevebilme ihtimalini seviyordum.
yaz sıcağı toprağa çekiyordu tenimin çatlamaya hazır gevrekliğini...
Sonra otobüs oluyordum,
kırık yarık yoların çare bilmez sürgünü...
Ne yana baksam dağ ve deniz sanıyordum Muş ovasının yalancı maviliğini...
Otobüs oluyordum bir süre...
Yanımızdan geçen kara trenlerle yarışıyordum,
yanağım otobüs camının garantisinde...
Otobüs oluyordum...
Bir ülkeden bir iç ülkeye...
Çocukluğuma yaklaştıkça büyüyordum...

Zap suyunun sesini başına koyuyordum şarkılarımın listesinin...
Korkuyordum...
Sonra iniyordum otobüsten...
Çarşıdan bizim eve giden,
ömrümün en uzun,
ömrümün en kısa,
ömrümün en çocuk,
ömrümün en ihtiyar yolunu koşuyordum...
Çünkü sonunda annem oluyordum
babam kokuyordum sonunda...

Soğuk ve şehirlerarası otobüslerde vazgeçtim, çocuk olmaktan...
Ve beslenme çantamda otlu peynir kokusuydu babam...

Ben seninle bir gün Van`daki bir kahvaltı salonunda...
Ben seninle (sadece bilmek zorunda kalanların bildiği) bir yol üstü lokantasında...
Ben seninle, Ağrı dağına mistik ve demli bir çay kıvamında bakan Doğubeyazıt`ın herhangi bir toprak damında...
Ben seninle herhangi bir insan elinin terli coğrafyasında olma ihtimalini sevdim...

Ben senin,
beni sevebilme ihtimalini sevdim!

Yılmaz Erdoğan

.

.

.